classicboats.pl

Błękitna Wstęga Atlantyku była nagrodą dla statku, który w najkrótszym czasie przemierzył Ocean Atlantydzki. Jej ideę stworzyli w celach propagandowo-marketingowych najwięksi przewoźnicy morscy. Statek, który posiadał na szczycie masztu błękitna wstęgę mógł liczyć na uznanie i komplety pasażerów. Odrębnie honorowano osiągnięcia w kierunku wschodnim i zachodnim. Polskim żeglarzom Błękitna Wstęga kojarzy się głównie z najstarszymi regatami żeglarskimi rozgrywanymi na wodach Zalewu Włocławskiego. Regaty odbywają się w pierwszy weekend października i są jednym z ostatnich akordów regatowego sezonu. Podczas 33 edycji regat rozgrywanych w 2010 roku na starcie stawiło się 47 jachtów. Startowano w klasach: T1,T2, T3, Omega Sport i Venus. Organizatorzy planowali również zawody w klasie Micro. Niestety w tej klasie jachtów nie zgłosiło się 5 wymaganych jednostek, co nie pozwoliło na wyłonienie zwycięzcy. Dzięki przepięknej pogodzie organizatorom udało się przeprowadzić trzy biegi i wyłonić zdobywcę Wstęgi oraz zwycięzcę Memoriału Benedykta Michewicza. Regaty o Błękitną Wstęgę Zalewu Włocławskiego nie są punktowane w Pucharze Polski. Ranga i prestiż regat jest jednak spory. Innymi historycznymi już zawodami z Błękitną Wstęgą w nazwie są rozgrywane od 60 lat Regaty o Błękitną Wstęgę Zatoki Gdańskiej. Wyścig przebiega w formule australijskiej, nie są ważne klasy, przeliczniki i inne klasyfikacje. Wstęgę zdobywa jacht, który najszybciej pokona dystans. Jak zwykle w tego typu wydarzeniach dla żeglarzy mniej ważne jest zwycięstwo. Liczy się udział i czas spędzony pod żaglami, na wodzie, wśród przyjaciół. Laurem równie pożądanym jak Błękitna Wstęga jest nagroda “Czerwonej Latarni” przyznawana najwolniejszej jednostce startującej w regatach. Tego typu imprezy są magnesem dla wielu miłośników żeglarstwa, którzy mają szansę zobaczyć przepiękne jachty oraz podziwiać sprawność ich załóg w poszczególnych biegach. Dodatkowym magnesem jest panująca na brzegu atmosfera klubowego pikniku, która zawsze towarzyszy wszystkim żeglarskim regatom. Wieczorami płoną ogniska, leje się piwo i słychać śpiew.

Miłość do jachtów klasycznych jest powszechna na całym świecie. Nie wiadomo, co powoduje, że ludzie odrzucają najnowsze rozwiązania techniczne i szukają kontaktu z techniką sprzed wielu dekad. Nowoczesne jachty oferują dużo większy komfort, jednak nazywane bywają “mydelniczkami”. Żeglarstwo jest od wieków wypadkową odmiennych dążeń. Na jachtach splatają się przeciwności. Poszukiwanie romantycznych przeżyć łączy się z techniką pozwalającą na doskonalsze pływanie. Umiłowanie i szacunek dla tradycyjnego rzemiosła szkutniczego łączy się z najnowocześniejszymi materiałami i wiedzą inżynierską. Świat nauk ścisłych z ich komputerowymi obliczeniami i symulacjami przenika się w żeglarstwie ze światem morskich legend, podań i opowieści. Jachty klasyczne łączą w sobie te przeciwieństwa. Będąc niekiedy najnowocześniejszymi wytworami przemysłowymi są jednocześnie działami sztuki, które są przedłużeniem romantycznych legend. Poszukiwania dawnej klasy i styli widać zwłaszcza na zlotach i regatach klasycznych drewnianych jachtów lub na klubowych zlotach miłośników oldtimerów jachtowych. Wśród uczestników i gości widać tęsknotę za czasami, w których pośpiech nie był jedynym wyznacznikiem ludzkiego życia. Widać nostalgię za stylem i charakterem. Klasyczne jachty dają swym właścicielom poczucie zatrzymanego czasu. Powrotu do czasów, w których indywidualizm był cnotą. Niezależnie od miejsca i pory, przybicie do portu klasycznego jachtu wzbudza podziw wszystkich ludzi, którzy nagle zapominają o dziesiątkach najnowocześniejszych jednostek cumujących opodal. Każdy stara się zobaczyć i zrobić zdjęcie przedstawicielowi jachtowej elity. Wszyscy podziwiają klasyki, jednak nie każdy zdecydowałby się na trudności związane z eksploatacją takiej jednostki. Takie jachty trzeba, co roku skrobać, szlifować i polerować. Trzeba o nie dużo bardziej dbać niż o współczesne jednostki. Nawet nowobudowane jachty, które są stylizowane na dawne żaglowce, wymagają większego zaangażowania w eksploatacji niż seryjnie produkowane jednostki. To również zbliża ludzi do drewnianych konstrukcji. Przekonanie, że łódź oddaje na wodzie włożone w nią uczucia jest wśród żeglarzy powszechne.

Wszystko zaczęło się od pasji i marzeń Tadeusza Wrzosa, który całe lata spędził na żeglowaniu “Karolinką” z Puławskiego Klubu Żeglarskiego. Powstał pomysł stworzenia jachtu wzorowanego na starych szkunerach. Ideę podchwycił Adam Glegoł, żeglarz i konstruktor jachtowy. Wcześniejsze doświadczenia Glegoła, zdobyte podczas konstruowania brygantyn “Biegnącej po falach” oraz “Smugi cienia” a także słupa “Penelopa” zaowocowały w konstruowaniu nowego jachtu. Po trzech latach pracy “Płynący obłok” wypłynął w pierwszy rejs. Nawiązując do klasycznych jachtów, jednostkę otaklowano jako szkuner. W drugiej połowie XIX wieku na jednostkach tego typu pojawiły się żagle rejowe, które zapoczątkowały wiele wariantów dwumasztowych szkunerów rejowych. “Płynący obłok” jest wersją bramslowo – topslową. Jacht jest komfortową jednostką skrytą w klasycznych ramach. Przestronne wnętrza dają miejsce dla 9 załogantów (na tylu członków załogi jednostka jest zarejestrowana). Na jachcie zaprojektowano trzy kabiny. Dziobową dla 2 osób, rufową dla 2 osób oraz kapitańską na prawej burcie. Cztery miejsca noclegowe znajdują się w messie. Przykładem rozwiązań technicznych i dbałości o historyczne nawiązania jest system sterowania. Stylowe koło sterowe zostało wykonane własnoręcznie przez konstruktora z dwóch gatunków dębu. Jego obrót uruchamia siłownik hydrauliczny zmieniający położenie płetwy sterowej. Wszyscy, którym dane było wizytować “Płynący obłok” podkreślają doskonałą szkutniczą robotę oraz pedanterię wykończenia nawet najdrobniejszych szczegółów. Dzięki temu jacht jest ozdobą wszelkich zlotów i regat. Jednostka należy do spółki armatorskiej Tadeusz Wrzos i Piotr Mańko, której ideą jest, aby jacht cieszył grupę przyjaciół, która skupiła się wokół niego. Żeglarska przygoda, jest dla wszystkich z nich najważniejszą radością. Grupa przyjaciół, która integrowała się wokół idei budowy tego niecodziennego żaglowca może dzisiaj cieszyć się z wrażenia, jakie “Płynący obłok” robi w mazurskich portach. Wielu bywalców uważa jacht ten za najładniejsza jednostkę pływającą po mazurskich jeziorach.

Na naszych wodach spotkać można wiele różnych jachtów. W znacznej większości są to jednostki wyprodukowane z laminatów. Taką łódź łatwo jest wytworzyć i łatwo ją konserwować. Nie mniej seryjność produkcji laminatowych jednostek odbiera im charakter i część żeglarskiej duszy. Pojawienie się przy kei drewnianego jachtu powoduje, że zbiegają się ku niemu wszystkie spojrzenia. Młodzi amatorzy żeglarstwa nie pamiętają czasów, w których po jeziorach pływały Omegi, Ramblery, Piraty i Hornety. Wtedy laminatowe jachty były niedostępne ze względu na cenę zaawansowanej technologii. Dzisiaj drewniane jachty powracają na wodę. Najczęściej są to odnowione jachty, które dzięki restauracji otrzymują drugie życie. Jednocześnie pojawiają się nowe konstrukcje wzorowane na jachtach klasycznych. Żeglarze i miłośnicy jachtów klasycznych zbierają się, co roku nad Zalewem Szczecińskim na regatach “Epifanes Trophy Classic Race”. Uczestnicy startują w dwóch głównych klasach: Senior Classic i Junior Classic. Pozostałe jachty płyną, jako jednostki towarzyszące. Senior Classic tworzą jachty o drewnianych lub stalowych kadłubach, które zostały zbudowane przed 1970 r. Junior Classic tworzą jachty zbudowane z dowolnego materiału zbudowane przed 1980 r. W 2011 roku regaty na Zalewie Szczecińskim zorganizowano po raz dziewiąty. Drugi raz odbyły się Mistrzostwa Polski Omeg Klasycznych rozgrywane na Zalewie Koronowskim. Żeglarze i wszyscy miłośnicy jachtingu uważają, że imprezy promujące jachty klasyczne lub oldtimery będą się rozwijać. Po okresie zachwytu nad technicznymi nowinkami, jaki musiał wybuchnąć w kraju, który ze względów politycznych i z powodów różnic ekonomicznych odcięty był od świata, pojawił się czas na klasykę. Niezależnie od tego, kto i w jakim momencie rozpoczął przygodę z żeglarstwem, to w pewnej chwili poczuje miłość do klasycznych jachtów. Miłośnicy takich łodzi wydają swoje pisma, mają swoje portale internetowe i blogi. Każdy, komu droga jest prawdziwa żeglarska dusza może się odnaleźć w tym środowisku.

Kiedy zdecydujemy się na zakup starego jachtu, to powinniśmy poświęcić nieco czasu i dokładnie mu się przyjrzeć. Warto wiedzieć, na co zwrócić szczególną uwagę. W jachtach z mieczem szybrowym należy dokładnie przyjrzeć się okolicom skrzynki mieczowej. Niewłaściwe połączenie skrzynki z kadłubem bardzo często powoduje jej wyłamywanie. Widoczne ślady napraw, wilgotny laminat lub cieknąca woda świadczą o potencjalnych kłopotach nabywcy w przyszłości. Kolejny krok polega na sprawdzeniu miecza wraz z systemem jego podnoszenia oraz kontroli steru. Miecz powinien podnosić się lekko. Wszelkie zacięcia świadczą o skrzywieniu płetwy, co jest usterką kosztowną w naprawie. Wiele osób uważa, że jacht zimowany na powietrzu jest w gorszym stanie niż jacht zimowany na hali. To prawda, że woda zamarzająca w szczelinach jachtu może powodować jego szybsze niszczenie. Nabywcy używanej łodzi nie powinna jednak całkowicie uspokajać informacja o zimowaniu na hali. Przechowywanie jachtu w niedostatecznie wentylowanym pomieszczeniu może być powodem pojawiania się pleśni. Grzyby najchętniej atakują tapicerkę, materace oraz żagle. Warto sprawdzić te elementy przed zakupem. Żagle zdradzą wszystkie tajemnice swoim zapachem. Nos wyczuje zarówno zapach pleśni jak również pozostałości po wybielaczu. Ślady pleśni, liszaje plam, przerwane szycia, oberwane pełzacze, powycierane szoty i fały wskazują na znaczne zużycie. Pranie żagli z użyciem wybielacza niszczy nici użyte do łączenia brytów. Zawsze lepiej kupić nieczyszczone żagle i wyprać je we własnym zakresie. Sprawdzenie jachtu nie zmieni faktu, że kupując starą jednostkę zawsze narażeni będziemy na konieczność przeprowadzenia większego lub mniejszego remontu. Ważne jest, aby stan jachtu był adekwatny do ceny, jaką trzeba za niego zapłacić. Zawsze warto wybierać i kupować łódź w asyście doświadczonego żeglarza, który może doradzić i wspomóc nas w sprawdzeniu poszczególnych elementów. Nigdy nie powinniśmy kupować jachtu, na którym nie przepłynęliśmy ani jednego kilometra. Test na wodzie jest konieczny do dobrego poznania łodzi.